unnamed
Sin categoría

Conversa finita con Beiras, Xosé Manuel

Agros da Tenencia, Cornide de Arriba, Codeseira e Brañas do Sar. Son os nomes das fincas onde se ergueu a Escola de Veterinaria na primavera de 1903. Unha obra adxudicada ao contratista Xoán Bouzón Figueroa quen, grazas á mediación de Montero Ríos, investiu 1.237.394 pesetas en construir un edificio arredor do cal orbitaría o futuro ensanche compostelán. Hoxe é o 63 da rúa do Hórreo. O Parlamento de Galicia.

Unha facultade. Un pavillón militar para o II Batallón da Brigada Aerotransportable. Un monumento á solemnidade tantas veces esquecida na breve historia da autonomía. Da “autoanemia”, como adoita empregar o noso entrevistado.

Sobre as paredes tapizadas con frescos de Quessada e contra os teitos de sete metros resoan as intervencións dos deputados. Hai sesión de control ao goberno. Procuramos a oficina parlamentaria da Alternativa Galega de Esqueda (AGE) entre as portas dispostas a un lado e a outro dunhas corredoiras simétricas como un plano de Kubrick. O cuartel do exército “zapatista” galego na cámara.

No outono de 2012, a sala Capitol de Santiago acolleu un dos últimos mítines da coalición antes das eleccións autonómicas. Alí, os asistentes alentados polo actual candidato á alcaldía por Compostela Aberta, Martiño Noriega, ergueron o calzado: “Queda inaugurado o exército zapatista galego”. Imitaban unha escena de 1993 que tentarei evitar describir, por excesivamente estereotipada, dirixida a un ex de case todo como Gerardo Conde Roa. Nesa campaña estaba un tal Pablo Iglesias.

Dentro, un mostrador de madeira ofrece un exquisito catálogo para os fanáticos da prensa local. É un espazo luminoso, sobrio e funcional; dividido en varias estancias. Nunha traballa María, a secretaria persoal, quen xestiona a súa axenda.

 —Tedes que agardar uns minutos. Hai pleno e ten que votar— excúsase con amabilidade.
—Podemos ir ao salón de plenos?
— Non! Estamos castigados— responde María sorprendida pola pregunta.
—Castigados?
—E tamén o BNG. Unhas das nosas últimas convidadas increpou aos deputados e, dende aquela, non podemos acreditar a máis persoas ata que finalice este período de sesións. É normal, ter que aturar algunhas cousas que se din aí…

Quedámonos vendo a sesión polo sinal interno do Parlamento, nun televisor dun recuncho da sala. Intervén Yolanda Diaz (EU) na tribuna de oradores. Cargacontra a Xunta por non asistir aos traballadores afectados por un ERE de Telefónica en Coruña. Aberto o plano, non hai ninguén na bancada azul. A do goberno autonómico.

De súpeto, entra. Camisa azul escura e pantalón gris marengo. Xosé Manuel Beiras Torrado (Santiago de Compostela, 1936) descúlpase por ter que adiar uns vinte minutos a cita. Vai votar e volve axiña, di.

Mentres fala Consuelo Martínez, antiga deputada de AGE agora no Grupo Mixto, departimos cun bolseiro que colabora con Antón Sánchez, coordinador de Anova. Sona unha alarma, como nuns grandes almacéns:

 —Escoitastes? É a hora das votacións— explícanos.

Agora si hai ocupantes na ringleira do executivo. Feijóo achégase a Jesús Vázquez, o candidato do PP en Ourense. Beiras intercambia distendidamente algunhas palabras cos deputados do PSdeG situados o seu carón.

E regresa. Entra fugaz no despacho que corresponde ao voceiro parlamentario maldicindo palabras entre as que só acerto a entender “mecagüen…”. Desfaise da chaqueta e acomódase nun dos dous sofás cor verde escuro que, acompañados da bandeira de Galicia, dotan de presenza institucional á escena.

—Como foi o pleno?
—Pestilente.

Sobre a mesa, estende a caixa de tabaco e prende un cigarro.

—Cando eu volvín en mala hora a este parlamento, inmediatamente me decatei de que estaba moito máis deteriorado que na última época de Fraga, que xa é dicir. Pero nos dous anos e medios que van dende entón, a degradación foi a peor. Os nazis construiron un Estado totalitario a partires de suprimir os dereitos, os medios de comunicación e os partidos políticos, agás o nacional-socialista…
—Na presentación do número 100 d’A Trabe de Ouro, dixo que Pilar Rojo era máis fascista que Fraga.
—Si. E sobre todo, máis ignorante. Porque non sabe que é ser fascista. Estes reinventaron o partido único. Empregan a maioría absoluta para anular as posibilidades doutros representantes que non sexan do PP e o sometemento das empresas mediáticas para seguir o seu ditado.

“É o mundo patas arriba, como o libro Galeano”. Galeano, un amigo que o describiu en verso como un deses homes que dan prestixio á condición humana, que se crece no castigo. Acaba de cumplir 79 anos e adopta unha libérrima posición respecto á palabra oral. Cando voltou tras deixar o liderado do BNG en 2005, algúns cronistas escribían o regreso do “gigantón celta”. Con Beiras sempre fica unha historia por contar. Deu o discurso de constitución da lexislatura por ser o deputado con máis idade e en ausencia da presidenta, Pilar Rojo: “Teño que resistir a tentación de declarar disolta esta Cámara”. “Empurrado”, voltaba ao Pazo do Hórreo.  Ese pulo foron os 200101 votos e 9 escanos de AGE, dous por riba do Bloque, o beneprácito (non sempre convertido en voto) dunha sociedade que trala morte de Fraga estaba orfa de líderes de altura e un tratamento favorable de grandes grupos mediáticos como o Grupo Voz.

—Non. O que si é certo é que AGE era unha fórmula trangresora, traspasando a fronteira entre españolismo e nacionalismo. Por unha banda, abría un novo espazo. A xente estaba cansa dos compartimentos estanco. AGE era un estilo novo que perxudicaba máis ao BNG, non ao PSdeG— preguntado por se houbo “pinza” para perxudicar ao socialismo. Especialmente VTelevision tivo unha actitude con nós moi aberta e non debería chamar a atención.

O instrumento AGE funciounou, “a pesares detódolos inconvintes que se deron no seu espazo”. Mais a súa credibilidade como guía histórica do nacionalismo galego tamén foi cuestionada. Catro compañeiros desta revista cubrimos o congreso do BNG que nomeou a Xavier Vence como líder. O primeiro despois da crise de Amio. Non faltaron alusións indirectas a quen, durante os anos 90, facía bandeira de ser o único partido galego que non rendía contas a Madrid.

—Claro, pero non somos unha alianza con EU. Somos unha unidade de acción. Non sei se perdín credibilidade nese senso. Iso debe dicilo a xente. Esquerda Unida entendeu que con Anova era unha unión estratéxica. Un exemplo está nas municipais, nas que AGE non se reproduce a nivel local.

Publica El País que en abril do 99, durante un acto en Madrid, cando dirixía ao Bloque como segundo partido detrás do PP de Fraga, sinalou que a organización frontista nin copia a PNV ou CiU nin é independentista. Este días circulan polas redes algunha foto da época acompañado de Pujol. Eran os tempos do Galeuscat: “Impórtanme un nabo, hai que distinguir as relacións diplomáticas”.

 —A miña postura é a equivalente á que tivo Castelao nas eleccións da Fronte Popular en febreiro do 36—precisa.

Despois daqueles comicios de antes da Guerra Civil. Os máis conservadores do Partido Galeguista escindíronse para fundar a Dereita Galeguista. Aí estaban Risco, Otero, Filgueira Valverde e Beiras. Manuel Beiras. Seu pai. Un galeguista moi recoñecido en Compostela que forneceu ao fillo na querencia pola literatura e o coñecemento. Do seu tío oftalmólogo, Antón Beiras, provén a poderosa influencia da esquerda. Unha das súas irmás, Pepa, é candidata de Izquierda Unida en Huelva. “Filgueira, un colaboracionista co franquismo ao que seica lle dedican o Día das Letras, en vez de a Carvalho Calero, por exemplo” curiosamente, quen dá nome á biblioteca do Parlamento.

—Catro décadas despois, o Consello de Forzas Políticas Galegas, onde estaba a UPG, o PSG, o Partido Galego Socialdemócrata…— entre outras siglas propias da Transición— escribiu un documento por un pacto federal. Así se dixo na Asemblea Fundacional do Bloque en Riazor: “Institucións propias para exercer a soberanía, non Estado independente”. Ferrín, que daquela lideraba o PeGaPé (Partido Galego do Proletariado) quixo cambialo pero non se aceptou e saíronse. Eu son independentista dende os 13 anos pero hai que distinguir entre o que eu quero e o que en política se pode conseguir.

—Por que Galicia non está na situación de Cataluña?
—Porque somos unha colonia.
—É que non temos elites de noso? Un partido como CiU ou o PNV?
—Eso non é a causa, é o síntoma de que somos unha colonia— A idea do colonialismo interior está moi presente na súa obra máis famosa, o Atraso económico de Galiza, un ensaio que en poucas semanas rachou con tódalas expectativas de venda. Falamos da Galicia do 73. Unha tese repetida na Nación incesante e obxecto de moitas análises posmarxistas na segunda metade de século XX.

Seguimos conversando do café para todos e do proceso constituínte da Transición. “Un escamoteo, unha violación dos compromisos antifranquistas, especialmente do PSOE”, continúa cun ton maxistral, como se nunca abandonara a Universidade. Catedrático de Estructura Económica, decano en varias ocasións. Chegado no alborexar dunha USC que estaba absolutamente desprestixiada durante a década dos 50. Anos nos que a súa xeración xuntábase no Gran Café Español ao abeiro do mestre Otero e García-Sabell. Mozos como Ferrín ou Franco Grande. Encol á mesa camilla de Piñeiro en Xelmírez, 13, onde xermolou a editorial Galaxia.

En 1986, despois de 10 anos como membro numerario da Real Academia Galega, abandona o seu escano por discrepancias “culturais, ideolóxicas e políticas” coa dirección da RAG. O presidente era García-Sabell.

–Intente convencer á miña avoa para que vote por vostede nas seguintes eleccións— pregunto por cambiar a un terzo menos académico.
—Non teño tempo. Existe dende a Segunda Ilustración o fenómeno da alienación e os idearios do inimigo social, como os obreiros que votan á dereita. Hai que convencelos de que defendemos os seus problemas. E aínda así, todavía hai que vencer ao “estupefaciente”, como dicía Castelao. Un poder que impide ás persoas que observen a realidade tal como é; e eso precisa moita pedagoxía. Houbo moitos votantes do PP dese perfil sociolóxico que pasaron a votar ao Bloque.

E é certo. El Mundo relata a historia de Vilaboa (Pontevendra), unha aldea que entón contaba 1.039 veciños e onde os populares acadaron só 89 votos. O BNG dos noventa era a casa común dos universitarios, da cultura, dos da UPG e dos que non. O máis preto que estivo nunca, agora que está de moda Gramsci, da hexemonía.

—Nos 90 a dereita disparaba contra nós con armas obsoletas e nós saímos do exilio interior no que estaba o nacionalismo galego— fachendea—. Esa hexemonía racha cando unha organización de tipo ML (marxista-leninista) comeza a redeseñar as cousas por dentro porque ve que hai opcións de chegar á Xunta. E cando lecturas distintas, aínda que converxentes nun proxecto común que era o BNG, pelexan e convértense en lobbies internos, todo vai “al carajo”… Esa é a causa.
—Como a UPG?— organización comunista nada na clandestinidade e fonte de poder, aínda hoxe, dentro do Bloque.
—Non só a UPG. É como cando se di que a culpa de todo é de Paco Rodríguez. Non, el é como é. Pero se non houbera outros que lle facían o traballo nada sería así. Nos procesos colectivos hai moitos sectores.

IMG_2412

Circulan por Compostela algunhas lendas que o explican, como o nome da Facultade de Ciencias da Información, alcumada son sorna como “Beiras da Información”. Unha xornalista ourensá, antiga alumna súa, explicoume como recolleron sinaturas para pedir unha rectificación ao ABC, despois de informacións que apuntaban a que o profesor Beiras obrigaba aos estudantes a poñerse en pé cando entraba ou a cantar a Internacional.

Explica cadencioso, facendo levitar as mans mentres sostén o tabaco entre os dedos de pianista. Non responde. Narra. Menos cando entra Feijóo na conversa: “Macarra, ignorante..”.
—Antes Fraga que Feijóo?
—Non antes. Pero eu fixen diálogo institucional con Fraga. Hai un momento no que di “quero falar”. Mesmo chegou a dicirme que tiña graves problemas co seu partido en Madrid. Eu fun o deputado que lle fixen un retrato máis duro deste Parlamento. Unha cousa é o enfrontamento co teu adversario, ou co teu inimigo político. E outra é falar institucionalmente coa oposición. Sempre que non se cheguen a, como dicía Oskar Lafontaine, os “compromisos podres”.
—Chamouno el?
—El a min. Na sesión de investidura, tiñamos as “40 medidas urxentes” no Bloque, e ao rematar a súa intervención achegouse ao meu escano e pediumas. Tróuxoas moi ben estudadas na primeira entrevista.
—No Vilas?— nas mesas onde se sentaban Juan Pablo II ou Mick Jagger.
—Si, pero houbo un momento que lle dixen que xa estaba ben de xantar no Vilas. Que mellor en Monte Pío— a residencia presidencial que estaba a piques de rematarse— O primeiro era blindar as competencias exclusivas de Galicia ante o Estado, ter representación directa en Bruxelas, a eurorrexión Galicia-Norte de Portugal e finalmente que os proxectos das ciudades estiveran por riba dos grandes partidos. Esa foi a miña conversa con Fraga. Cando chegamos a un punto onde el non era quen de dar un paso máis, díxenlle que xa estaba ben. Estaba pagando tódolos custes. Inmediatamente chegou a catástrofe do Prestige e saltou todo polo aire. Fraga era un fascista, mais era un tipo con sentido de Estado, con formación política e que quería pasar á Historia como o presidente da Xunta que se redimiu defendendo os intereses de Galicia.
—Sentíao de verdade ou era unha estratexia electoral?
—Fraga quería eso. Podería demostralo porque teño bastante memoria aínda pero non estou para eso. Por exemplo, el aceptou unha reforma da Lei de Universidades do Estado para poñer un dique á invasión de competencias co Estado. Curiosamente, o PSOE puso paus nas rodas. Como consecuencia desas conversas con Fraga, en setembro de 2002 —dous meses antes do Prestige— esta Cámara aprobou de xeito unánime e por primeira vez a posición da pesca galega en Europa. Están nos arquivos do Parlamento. Non fixen ningunha concesión.

As cuitas dialécticas entre Fraga e Beiras, dunha altura intelectual superior á mediad o país, aceleran a sensación de  tempus fugit sobre o parlamentarismo actual: con eles na tribuna, calquera discurso pasado foi mellor. Con Feijóo non se pode falar, exclama. Aínda que se tivese un xesto como o do Fraga… “Entón si, mais non o vai ter”.

—Gustaríame que se mirara dende fóra. Que exemplo cre que dá no Parlamento?
—O único que sei é o que me di a xente. Xa sei que eles [polo PP] dirixen a propaganda ao seu electorado. Mirade, acusáronme de terrorista, chegaron a sair titulares en Faro de Vigo como “Os negocios de Beiras” por un paquete de participación en Televés, a empresa do meu tío Amador. Eu nunca fixen política pechado no Parlamento. Saben que razono, que son dialogante. E, aínda así, a xente dime “Señor Beiras, hai que dar máis caña”. Digo o que moita xente non pode. Non estou aquí para gañar maiorías a calquera prezo.
—Quen do seu círculo é máis crítico con vostede?
—Ninguén, lamentablemente. Os compañeiros  de AGE e Anova cóidanme, dinme que tiña que estar na casa descansando cos meus libros. Téñenme moito cariño. Cometo erros? Claro que si— e sostén que nunca gustou de ter un círculo de íntimos, “un aparato de poder propio”, alí onde militou.

Perde poucas ocasións de dicir que está peso de volver ao salón de plenos. Entra María no despacho: “Son e media”. A conversa, finita, esmorece: “Hai que acabar, eh”.

–Fracasei no proxecto AGE, fracasei… Igual que tentar que o BNG continuara na liña dos 90. Eu tiven moitos fracasos. Son membro dunha xeración derrotada. Se eu fago balance dende o ano 85 que entrei de deputado, no canto de dedicarme á economía, a miña verdadeira vocación, tería feito traballos menos efímeros que esta cousa chamada política. Con todo, non me arrepinto de nada. Actuei en consonancia co que pensaba, con bo humor, mantendo unha relación amorosa, cos meus fillos, cos meus amigos… Que coño! Aí está.
–Perdeu amigos en política?
–Si, claro— e pregunta Iván por Luis Eyré, amigo persoal e representante dos críticos en Anova— Seguimos falando pero foi unha relación traumática. Cando máis precisaba do seu apoio, discreparon e crearon un problema. Pero non por eso deixei de ser amigo seu. Outros dese sector si. Porque eses ian a outra cousa. Nunca fun fiscal, nin xuíz, nin rancoroso.

Cuarto e derradeiro cigarro.

—Valen os intelectuais para a política?
—Si, pero como tal non valen nada. Teñen que verter o seu patrimonio na metodoloxía do traballo político.

“Agora teño que irme”. Non se fale máis.

[A recámara:
—Que está a ler?
—A tradución en galego do Ulises de Joyce.]

Fotografías e vídeo: Ivan Olmos
Edición: Virxinia Martínez

Estándar
politics2
Análisis, Política

9 webs imprescindibles para ‘hooligans’ de la política

Internet es la fiesta de la información. De la buena y de la mala. Estas son algunas de los mejores (hay muchos y muy buenos) digitales y blogs de análisis si quieres seguir con rigor la política.

EUROPA
1. Politico
2. EuroPPBlog
3. European Policy Centre

ESPAÑA
4. Politikon
5. Piedras de papel
6. Agenda Pública
7. Fundación Alternativas

GALICIA
8. Calidonia.eu

CATALUNYA
9. Cercle Gerrymandering

BONUS: Si te gustan los datos, la sección Politics de FiveThirtyEight es espectacular.

Si conoces alguno más, ¡no dudes en comentar!

Estándar
imgres
Análisis, Compostimes, Política

Grecia, agente doble

Deuda-Grecia

Nos cuesta entender Europa. Nos cuesta entender la Unión. Y nos sobran los motivos. La entrada de Syriza en el tablero de Burópolis (Bruselas) y la preventiva irrelevancia con que la mayoría de Estados miembros se han sentado a jugar en el Stratego heleno acelera las corrientes de fondo, sean estas Podemos o la UKIP: Allí no importamos, farfulla el pueblo llano.

Pero lo cierto es que Syriza ha venido a abrir una trampilla imprevista en el rumbo económico de la UE. Una trampilla reducida, excesivamente frágil, y en la que Grecia podría tener pasaporte doble. O dentro, con nuestras exigencias, o fuera, sin ellas y sin Euro. Los resortes de la administración europea ya han activado el protocolo de una hipotética Grexit. En 2012 se diseñó un plan de emergencia que vuelve a cobrar vigencia. La nacionalización de filiales bancarias griegas en países vecinos traslada un mensaje.  Rumania y Bulgaria, no me las toquen. Con Ucrania, con Crimea y con Grecia; no nos podemos permitir un polvorín en el balcón del Mar Muerto.

No hay escenario imposible en la Europa de la crisis W. Syriza y la Unión —dígase, Alemania y en menor medida Francia— aún están a tiempo de forjar un apretón de manos definitivo. Hoy por hoy, es harto difícil pensar que Merkel cambiará el semblante. Pero animada por otros socios, como Italia y sobre todo tras las declaraciones de Juncker (“hemos pecado contra la dignidad de los ciudadanos de Grecia, Portugal y a menuda Irlanda”), podría flexibilizar sus objetivos. De igual modo le ocurrirá a Tsipras, sin pareja ni aliado en la verbena del Eurogrupo.

El gráfico que encabeza este artículo sirvió a los politólogos Hyx y Hoyland para explicar el diseño institucional de la UE y, concretamente, cómo los Estados miembros fijan las políticas de la Comisión y tratan de limitar su deriva política. Esto es, que se desvíe del propósito inicial para la que fue concebida. Lo que podemos ver es una adaptación al llamado “triángulo de preferencias gubernamentales” según proximidad a izquierda o derecha, y en cuanto a su postura sobre el pago de deuda —intereses, plazos, etc—. Así, identificamos a cuatro actores. Antes, tengamos en cuenta que la sintonía de todos los socios europeos —guiados por la comanda germana—sobre las políticas de austeridad encarriló las negociaciones sobre las políticas de la Comisión.

Por tanto, hablamos por un lado de los países más reacios a soliviantar los plazos de Grecia, los mismos que tienen más caudales en su sistema financiero. No nos equivoquemos, en este grupo está España. Y al otro lado, no excesivamente distantes de los primeros, los Estados interesados en que Berlín pierda fuelle y ofrezca más margen de maniobra a países tradicionalmente con poca visibilidad en Bruselas.

El tercer actor, el nuevo en la escena, es Atenas. Syriza, alejada a izquierda del tradicional discurso de centro-izquierda europeo, de facto no es más que una reconfiguración de la tradición original socialdemócrata para el nuevo siglo. El partido de Tsipras ha encontrado en la deuda el eje rotacional de su mensaje. Un factor de alta sensibilidad. El agente galvanizador de la opinión pública griega y de otros lugares en el Sur del continente.

grecia-acreedores

La Comisión, el agente delegado, es la cuarta en discordia. Quien, en aras de la política económica común, está sujeta a los cambios de corriente tan poco habituales en Burópolis.  Con los ojos puestos en el ascenso de nuevas fuerzas contrarias a la austeridad, un logro de Syriza puede tener un efecto multiplicador. Si Grecia es capaz de colocar el mensaje de la emergencia social y la flexibilidad de plazos en el gobierno europeo, la correlación de fuerzas en el triángulo habrá cambiado, aunque sea un ápice.

Allí no nos entienden. Europa no nos entiende. La tensión de la cuerda es máxima. La trampilla que se ha abierto es la de Grecia, agente doble: Quédate, págame y podremos hablar; o adiós Burópolis, adiós al Euro.

Imagen destacada: Echo net

Estándar
brendan mcdermid reuters
Pure Journalism

A ética de BuzzFeed

BuzzFeed, a plataforma que sinala o novo roteiro do xornalismo na Rede, comeza a manifestar serios problemas éticos no tratamento da súa información. Lembremos que as marcas de identidade deste cibermedio estadounidense pasan inexorablemente pola teoría do espello, coñecida hoxe popularmente como fenómeno da viralización.

Do mesmo xeito que moitos espazos de innovación xornalística, BuzzFeed nace como laboratorio de investigación dos novos hábitos de consumo da información. E o seu éxito está a acadar tal magnitude que moitos dos medios de cabeceira están a tomar exemplo dos achádegos da creación de Jonah Peretti.

Jonah Peretti (1974), é un dos novos gurús do emprendemento xornalístico en Internet. Graduado pola University of California, comezou a súa carreira profesional como co-fundador do The Huffington Post, a carón de Kenneth Lether e Arianna Hufington. En 2011, trala súa saída do dixital, ideou un xeito de poñer en práctica algunhas das teorías que levaba anos investigando no Eyebeam Art and Technology Center, as denominadas como “Bored-at-work”, e que simbolizan un novo paradigma de usuario de Internet. Fundou BuzzFeed.

url

A nova web medrou en popularidade cando adiantou do republicano John McCain ao seu compañeiro Mitt Romney na convención dos republicanos en 2012. Un aumento exponencial das inversións paralelo ao de visitas levou a que na actualidade BuzzFeed estea valorado en preto dun billón de dólares.

Mais o éxito non está exento de dificultades. A plataforma acumula críticas polo know-how pouco ortodoxo. Un exemplo: unha cantidade importante de fotografías foron publicadas sen atribución á autoría. O rápido crecemento da compañía impediu a elaboración dun libro de estilo axeitado a duns códigos editoriales precisos.

Coa intención de paliar o problema, unha das editoras xefe, Shani O. Hilton, vén de publicar un manual a seguir polos redactores. Nel, realiza unha división das tres áreas da web: Noticias, Buzz e Sociedade. Aclara que a información empregada deberá provir de fontes verificadas —Wikipedia e semellantes fican excluidas— e establece uns patróns claros para citar. Entre outros, tamén fixa unhas regras para o fact-checking, unha tendencia que está a pegar forte mais que non ten trazos distintivos da tradicional tarefa de contrastación da información.

De agora en diante, os pseudónimos fican prohibidos para BuzzFeed mentres que recomenda aos redactores que realicen personalmente as entrevistas, no canto de empregar o email ou ás redes socias para o envío de formularios. No que respecta aos agasallos, todo aquel presente que supere os 25 dólares de prezo, a súa aceptación debe ser sometida ao beneprácito do editor correspondente. Se se trata agasallos non vinculados coa cultura, como libros ou DVD, BuzzFeed decidirá entre a súa devolución ou doazón.

Estes son algúns das indicación a seguir por parte dos traballadores deste particular medio. Tanto é o éxito do laboratorio de Peretti, que o mesmo The New York Times está á procura de profesionais que respondan ao perfil de creadores de información viral. Máis aínda despois de ollar os resultados do seu informe de innovación, o NY Times Innovation Report, e o descenso do impacto da Gray Lady en Internet.

nyt-innovation-lessons

Neste momentos, a compañía está a dar pasos para lavar a cara a un portal que, ata o momento, era popular polos seus vídeos cómicos e os seus artigos sementados de listas banales. A intención dos directores é achegarse a un xornalismo rigoroso sen dar ás costas á viralidade que tan bo resultado lles está a dar. Para iso, contratou a Ben Smith, antigo plumilla en Politico.com e encargado de escribir soops e historias políticas de alcance. Nesa dirección, correspondentes do londinense The Guardian tamén fixeron ás maletas para incorporarse a BuzzFeed.

A viralidade enfrontada coa ética. Unha empresa difícil da que BuzzFeed —paradoxalmente— está a aprender dos medios tradicionais. Ata o de agora, 4.000 post foron enviados á papelera de reciclaxe, nunha clara maniobra de Peretti por tomar posicións no mundo do xornalismo (serio).

Imaxe destacada: Brendan Mcdermid (Reuters)

Estándar
definitivo5
Debate, oratoria, Pure Journalism

La Importancia de contar historias

Hace unas semanas, participé en el I certamen de discursos motivacionales “Transmito, luego ¡existo!, organizado por los compañeros del Grupo Oddball y apoyado por Clube Debate Compostela (CDC), al que pertenezco, junto con la Fundación Abanca (Afundación), la escuela de oratoria Eloqüencia y RedBull.

Mi charla “Contar historias”, cuyo borrador podréis leer aquí (Contar historias),  me valió para ser semifinalista del torneo. Creí que lo mejor era trasladar la pasión por hacer llegar información a la gente con un recorrido por el pasado hasta llegar a la creciente necesidad de buen periodismo. Este es el vídeo del primero de mis tres turnos de intervención:

Este tipo de charlas, inspiradas en el popular formato TED, giran entorno a la motivación, el liderazgo, nuevos proyectos y las ideas para un mundo nuevo. En definitiva, la formación “transversal” muchas veces ausente en las aulas de la Universidad.

 Imagen destacada: Transmito, ¡luego existo!

Estándar
??????????????????????????????????
Análisis, Compostimes, Política

Canto traballaron os nosos deputados?

Houbo un tempo en que a transparencia era un termo, un concepto, monopolizado polas pasarelas de moda. Mais agora, na época da renovación das mensaxes políticas con arrebatos gramscianos de pinta, Laclau e colorea; a transparencia é unha ferramenta do open data —e como tal, do open government—  posta en práctica tamén en Galicia, con máis debe que haber. O Parlamento de Galicia vén de publicar a súa memoria lexislativa do ano 2014 con información sobre a actividade da Cámara, como o número de reunións, procedementos lexislativos e solicitudes de información dos grupos, entre outros.

Porén, a diferenza da web do Congreso dos Deputados, os galegos non podemos coñecer á distancia dun clic o número de intervencións ou preguntas formuladas polos nosos representantes nos salóns do Pazo do Hórreo. Únicamente, a presidencia ofrece datos a nivel agregado e, de xeito excepcional, clasificados por grupos parlamentares.

O pasado ano, os deputados reuníronse en pleno 23 veces, polas 26 da mesa de portavoces e as 51 da mesa da Cámara. Se falamos das comisións, a de Economía, Facenda e Orzamentos foi a que convocou máis xuntanzas (39), seguida da comisión de Seguridade Viaria (34) e a de Sanidade, Políticas Sociais e Emprego (27).

Reunións das comisións

No eido dos procedementos lexislativos levados adiante polos grupos, foron aprobadas 13 leis, entre as que destacan a 1/2014 de lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía, a modificación da 12/2013 de garantías sanitarias ou a 2/2014 pola non discriminación do colectivo LGTB. Vexamos o resto dos procedementos aprobados, nos que destaca o escaso éxito das propostas elevadas ao Congreso, aínda que prosperou a proposta do BNG sobre devolución das preferentes:Procedementos lexislativos aprobados

Examinando os procedementos de control e impulso promovidos, hai un dato que non pasa desapercibido. O parlamento galego ten un auténtico enguedello burocrático: un total de 3618 proposicións non de lei atópanse en fase de trámite. Con todo, hai que dicir que os grupos presentaron 2455 durante o último curso parlamentar.

Procementos de control e impulso

Asemade, a institución emitiu 7 declaracións institucionais que, como tal, teñen un alto poder simbólico. Dúas delas fan referencia a Palestina, sobre o recoñecemento do Estado palestino e o seu pobo. As restantes, son unha conmemoración ás vítimas do Holocausto polo seu día, un comunicado sobre o rapto de nenas en Nixeria por parte de Boko Haram, o apoio ao .gal, así como ao xeito, á pesca tradicional e unha solicitude de indulto a Ana María González Outerelo e Tamara Vidal García, condenadas a tres anos de cárcere por participaren nun piquete durante unha folga en 2010.

Como diciamos con anterioridade, a única posibilidade de analizar a actividade de cada grupo nesta memoria é mediante as solicitudes de información (datos, informes, en definitiva, respostas ás preguntas dos deputados) que dirixen á presidencia do Parlamento e que esta, ao abeiro do artigo 9 do regulamento, está obrigada a facilitar.

É aquí onde se constatan as diferenzas entre o partido do goberno e a oposición. O Partido Popular só realizou en 6 ocasións requerimentos de información. En cambio, o grupo socialista presentou 517 solicitudes, 28,7 de media por cada un dos 18 escanos que se sentan no hemiciclo. Alternativa Galega de Esquerda fixo 53, que dá como resultado 6,6 peticións por cada parlamentario. Neste caso, dos 9 cos que principiou a lexislatura, o grupo reduciuse a 7, trala marcha de Carmen Sueiro e Consuelo Martinez, esta en novembro do pasado ano. De aí que, para elaborarmos a media, tiveramos en conta a 8 deputados. Por último, o BNG solicitou 44 veces información, arredor de 6,2 por escano; por ningunha do Grupo Mixto.

Solicitudes de información

Podermos fiscalizar a tarefa pública dos deputados da Cámara galega non debería ir da man de lembrar que é precisamente eso, pública. A transparencia é o último exemplo dun tren que collemos tarde e mal. Coñecer a actividade parlamentaria co máximo detalle achega máis a polítca aos cidadáns que calquera slogan baleiro de campaña, mais coido que non tomaremos nota de inmediato.

Imaxe destacada: Parlamento de Galicia

Estándar
©Mario Nespereira
Análisis, Compostimes, Política

España y partidos frente al espejo

El centro político siempre ha sido una suerte de obsesión en la España pos78. Es frecuente escuchar de boca de la opinión pública epítetos del estilo “hace falta un buen partido de centro”, “es un político centrado”, “vamos a ir a por el centro” o “somos de centro”. Esta última es una vieja arenga del aznarismo de comienzos de siglo, muchas veces parodiada por un programa que nunca debió marcharse, como la buena compañía: El Guiñol de Canal +.

La última de las soflamas pro-centro es la de —albricias y tambores— Podemos. Concretamente, Pablo Iglesias ha manifestado antes del discurso tangencial al del fin de la historia de Fukuyama, la intención de ocupar “la centralidad del tablero”. Sin embargo, el último barómetro publicado por el CIS arroja que los españoles creen que la formación violeta es la más radicalizada, en el plano ideológico.

Mucho antes de la pelea por el centro, en España siempre se ha preguntado si eres de derechas o izquierdas inmediatamente después de tu equipo de fútbol. Pues bien, la balanza cae hacia el lado izquierdo, pero partiendo de una mayoría en el centro, como muestra el siguiente gráfico.

©Mario Nespereira

©Mario Nespereira

La media de los españoles en el eje izquierda-derecha se sitúa en el 4,55. Es decir, en posiciones que podríamos simplificar como el centro-izquierda. ¿España es de derechas? Podría decirse que, hoy por hoy, no. Veremos a continuación, que el partido que más se asemeja a estas coordenadas es el PSOE —ay, el SOE— que todavía aguanta el gap con el voto de clase, como demuestra Jorge Galindo aquí. Mas Ferraz no sacado aún el barco de las rocas.  No sería descabellado preguntarnos, por tanto, a qué se debe la travesía en el desierto del socialismo; pero sabemos que a la hora de depositar el voto en la urna juegan una serie de variables que no siempre reflejan las encuestas. Por eso, y por otros motivos, el CIS considera la intención de voto directa como un indicador no fiable —extraído de preguntas de “respuesta espontánea”—, y elabora —cocina— una estimación de voto sobre aquellos que consideran válidos y en la que computan otras magnitudes.

¿España es de derechas? Podría decirse que, hoy por hoy, no.

¿Y qué partidos consideran los españoles que tienen posiciones más radicales? Puede parecer un contrasentido, pero los dos partidos con mayor intención de voto en las encuestas: Podemos y PP. Los encuestados creen —insisto en diferenciarlo del voto— que los de Pablo Iglesias no tienen mucho de centrados. Quizás así se entienda la voluntad de expandir su mensaje fuera de su target natural. Y es un hecho que lo están consiguiendo, pues Izquierda Unida presenta datos similares, ligeramente más moderados, pero no se ha ganado ni de lejos las simpatías del elector medio español. 

Si analizamos los datos del PP y los ponemos en solfa con los de los otros partidos, a ojos de la opinión pública, en Génova siguen teniendo el monopolio de la derecha en un espectro que va desde el centro hasta la diestra más purista. Los datos de UPyD y Ciudadanos hacen pirámide en el centro, aunque Albert Rivera ha colocado mejor su discurso en el centro-izquierda y el centro-derecha. Visto así, si preguntamos a la gente qué diferencias ideológicas tienen uno y otro partido no recibiremos a cambio una respuesta clara.

©Mario Nespereira

©Mario Nespereira

Lo que hemos descrito con mala letra en este post es la imagen que tenemos de nosotros mismos como seres políticos y de nuestros partidos a nivel Estado, que incluyen además unas altas tasas de desconocimiento. En base a que el partido de gobierno y el partido de moda no se perciben como transversales podría caber una hipótesis de que la política en España se ha polarizado. Pero esa tesis ya no nos ocupa.

Estándar